CITMAga · Facultade de Matemáticas · Universidade de Santiago de Compostela

GLEN

Seminario Vidal Abascal

Seminario de xeometría diferencial da Universidade de Santiago de Compostela. Reunímonos, en xeral, cada dúas semanas: os luns ás 10:00 na aula 8 da Facultade de Matemáticas.

Próxima charla

Próximas charlas

· 10:00 · Aula 8

Diego Mojón Álvarez (Universidade de Santiago de Compostela)

Título e resumo por anunciar.

· 10:00 · Aula 8

Toshiyuki Kobayashi (Universidade de Toquio)

Título e resumo por anunciar.

· 10:00 · Aula 8

Relator/a por anunciar.

Charlas anteriores

· 10:00 · Aula 8

A conxectura de Hopf (con simetría)

Jan Nienhaus (KU Leuven)

Resumo

Farei un repaso dos avances recentes en curvatura seccional positiva. En particular, ao longo deste verán anunciáronse solucións negativas ás dúas famosas conxecturas de Hopf (existencia en produtos e característica de Euler positiva), e só un deses anuncios é lixo ilexible xerado por IA! Por outra banda, baixo hipóteses de simetría suaves (unha acción isométrica de rango ≥ 3), pódese demostrar que a conxectura da característica de Euler é certa.

Trátase dun traballo conxunto con Dennis Wulle.

· 10:00 · Aula 8

Foliacións Coxeter polares e os seus invariantes

Víctor Gustavo May Custodio (SISSA, Trieste)

Resumo

As foliacións riemannianas singulares xeneralizan as accións isométricas de grupos e dan lugar a unha rica xeometría transversal. No caso polar, o espazo de follas posúe unha estrutura natural de orbifold.

Introducimos e estudamos unha clase de foliacións riemannianas singulares con seccións que denominamos foliacións Coxeter polares. Obtemos dous resultados principais de reconstrución. En primeiro lugar, demostramos que, para toda foliación riemanniana singular que admita seccións, calquera métrica riemanniana de orbifold no espazo de follas está inducida por unha métrica riemanniana na variedade ambiente adaptada á foliación. En segundo lugar, demostramos que o espazo de follas dunha foliación Coxeter polar admite un sistema completo de pesos que determina de xeito único tanto a foliación como a variedade ambiente, salvo difeomorfismos foliados.

Este traballo forma parte dunha colaboración con Diego Corro.

· 10:00 · Aula 8

Unha G2-estrutura nearly parallel non homoxénea no espazo de Berger e unha desingularización do cono seno

Ragini Singhal (Universität Münster)

Resumo

As variedades nearly G2 son variedades de Einstein positivas de dimensión sete cuxa métrica cónica asociada ten holonomía especial igual a Spin(7), ou contida nel. Estudamos G2-estruturas nearly parallel invariantes baixo unha acción de cohomoxeneidade un de SO(4), e construímos a primeira G2-estrutura nearly parallel non homoxénea no espazo de Berger SO(5)/SO(3). O cono sobre esta métrica ten holonomía completa Spin(7). A existencia da solución establécese mediante un argumento de shooting rigoroso asistido por ordenador.

Establecemos tamén unha desingularización local dun cociente finito do cono seno sobre S3 × S3, pegando a burbulla asintoticamente cónica C7 construída por Foscolo–Haskins–Nordström. Mostramos que, cando a órbita singular dunha familia de variedades nearly parallel G2 colapsa, lonxe da órbita singular a familia desingularizante converxe ao cociente do cono seno, mentres que o blow-up natural converxe á G2-métrica AC sen torsión de C7. A charla baséase nun traballo conxunto con Simon Salamon.

· 16:00

Rixidez inducida pola curvatura de campos de vectores conformes en variedades riemannianas compactas

Rahul Poddar (Nalanda University)

Resumo

Nesta charla estableceremos que unha variedade riemanniana compacta que admite un campo de vectores conforme pechado non trivial é localmente conformemente plana baixo unha condición de curvatura de Ricci direccional positiva.

· 10:00 · Aula 8

Métricas de Einstein non homoxéneas en espazos proxectivos complexos

Alberto Rodríguez Vázquez (Universidade de Santiago de Compostela)

Resumo

O espazo proxectivo complexo ℂPn, que parametriza as rectas complexas de ℂn+1, é un dos obxectos máis estudados da xeometría alxébrica e complexa. A primeira métrica de Einstein descuberta en ℂPn foi a métrica de Fubini–Study, e en 1965 Berger preguntou se era a única. En 1982, Ziller construíu unha segunda métrica de Einstein homoxénea en dimensión complexa impar. A pregunta de Berger seguía aberta en dimensión complexa par, onde Fubini–Study era a única métrica de Einstein coñecida.

Xunto con Gonzalo Cao Labora (EPFL, Suíza), construímos novas métricas de Einstein en ℂPn para n ∈ {3, 4, 5, 6, 7}. Son os primeiros exemplos non homoxéneos coñecidos e, xunto coas métricas de Fubini–Study e de Ziller, os únicos coñecidos ata o momento. A nosa construción resolve a pregunta de Berger nos casos n = 4 e n = 6, ata agora abertos.

A construción baséase nunha acción de cohomoxeneidade un do grupo de Lie SOn+1, que permite reducir as ecuacións de Einstein a un sistema de EDOs, reparametrizado pola curvatura media das órbitas principais. Un dos aspectos novidosos do traballo é o uso dunha proba asistida por ordenador, unha metodoloxía ata agora relativamente pouco explorada en xeometría diferencial. Empregamos aritmética de intervalos e o teorema do punto fixo de Krawczyk, unha xeneralización do método de Newton que permite converter a análise numérica nunha demostración rigorosa.

Enrique Vidal Abascal
Enrique Vidal Abascal traballando cun dos seus aparellos de debuxo.

Enrique Vidal Abascal (1908–1994)

O seminario leva o nome de Enrique Vidal Abascal, nado en Oviedo en 1908 e falecido en Santiago de Compostela en 1994. Catedrático de Xeometría na Universidade de Santiago de Compostela desde 1941, é considerado o fundador da escola galega de xeometría diferencial, da que descenden boa parte dos xeómetras que hoxe traballan en Galicia.

A súa investigación centrouse na xeometría integral e na teoría de foliacións, e mantivo unha estreita relación coa xeometría francesa da época. Foi ademais membro fundador e primeiro presidente da Real Academia Galega de Ciencias.